Duurzame kleding is de trend van deze tijd. Duurzame mode, of sustainable fashion , is een etiket geworden dat driftig gebruikt wordt op de marketingafdelingen van kleine en grote modehuizen. In verreweg de meeste gevallen is het schone schijn, bedoeld om de aandacht van de consument af te leiden van het enorme grondstoffenverbruik van de kleding- en textielindustrie.
De hedendaagse consument is gewend geraakt aan fast fashion, waarbij kleding na korte tijd uit de mode raakt en vervolgens wordt afgedankt. Als gevolg daarvan worden er elk jaar miljoenen tonnen kleding verbrand, wat bijdraagt aan de wereldwijde CO2-uitstoot.
De modebranche heeft zich inmiddels ontwikkeld tot een milieuramp. Met vier collecties per jaar zijn een snelle omloop en vrijwel non-stop uitverkoop vereist. Het vermogen van de branche om de wensen van de consument te cultiveren en om te vormen tot behoeften is zonder weerga. De consument is eraan gewend geraakt kleding door nieuwe te vervangen ook al is ze niet versleten en misschien nauwelijks gedragen. Het gevolg is dat de kleding- en textielbranche vandaag de grootste milieuzondaar is na de oliebranche.
Afval uit de textielproductie is niets nieuws, maar het probleem is gegroeid naarmate de productiekosten daalden en het verbruik steeg. De milieubelasting van kledingproductie zal in de toekomst alleen maar groeien, tenzij de consument zijn gedrag verandert.
De modebranche breekt jaar na jaar haar eigen record in afvalproductie. De totale hoeveelheid afval uit de textielproductie wordt geschat op 92 miljoen ton. Wanneer grote modehuizen overtollige voorraad uit eerdere collecties liever verbranden dan tegen bodemprijzen te verkopen of aan hergebruik te doneren, getuigt dat van een cultuur die ontspoord is.
Ethische kledingproductie
De afgelopen decennia is er veel aandacht geweest voor ethische kledingproductie, waarbij de focus lag op de arbeidsomstandigheden in de derdewereldlanden waar een groot deel van het textiel ter wereld geproduceerd wordt. Dat heeft gelukkig geleid tot betere arbeidsomstandigheden voor de boeren die grondstoffen voor de textielindustrie produceren, en voor de fabrieksarbeiders die de kleding maken. Het is natuurlijk goed nieuws dat de arbeiders een eerlijk loon krijgen, en veel merken en modehuizen hebben dan ook de kans niet gemist hun kleding als duurzaam of fairtrade te bestempelen, omdat zij de onderste schakels van de waardeketen eerlijke voorwaarden geven.
Maar betere arbeidsomstandigheden alleen zijn niet genoeg, en de vooruitgang op dat front wordt overschaduwd door de massale overconsumptie waarvan wij getuige zijn. Het wordt onbedoeld komisch wanneer een merk zijn pogingen om de wereld te redden probeert te promoten met een T-shirt of tote bag. Men probeert de wereld te redden met nóg meer consumptie. Dat kan natuurlijk niet.
De milieu-impact van de mode- en textielindustrie
- De mode- en textielindustrie is een van de meest vervuilende ter wereld. In 2015 werd er 1,7 miljoen ton CO2 uitgestoten, terwijl het totale waterverbruik maar liefst 79 miljard kubieke meter bedroeg.
- Katoen is bijzonder veeleisend. Het verbouwen van katoen vraagt grote hoeveelheden water. Voor het verbouwen van 1 kg katoen is tot 20.000 liter water nodig, afhankelijk van waar het verbouwd wordt. Er wordt geschat dat katoen ongeveer 3% van de landbouwgrond ter wereld inneemt en 16% van de totale hoeveelheid bestrijdingsmiddelen verbruikt.
- De hoeveelheid afval uit de textielproductie bedraagt 92 miljoen ton. Ongeveer 15% van de textielproductie eindigt als afval voordat het de consument bereikt.
- Als de wereldbevolking zoals verwacht groeit naar 8,5 miljard mensen in 2030, stijgt het kledingverbruik met 63% naar 102 miljoen ton, wat overeenkomt met 500 miljard T-shirts.
- De gemiddelde consument koopt vandaag 60% meer kleding en gebruikt die half zo lang als 15 jaar geleden.
- De EU en de VS zijn de grootste kledingimporteurs ter wereld, goed voor respectievelijk 37,4% en 19,5% van de wereldwijde kledingimport [1].
De mode-industrie staat op een tweesprong. Het bedrijfsmodel draait op de korte levensduur van mode en het voortdurend leveren van nieuwe en spannende producten, maar tegelijk kan ze de vraag van de consument naar een milieuvriendelijkere productie niet langer negeren. De ethische modemerken zullen veel invloed hebben op de sociale media en kunnen de consument er wellicht mettertijd van afhelpen zijn garderobe meerdere keren per jaar te moeten vernieuwen.
Wat kunt u als consument doen?
Het is toch alleen maar natuurlijk dat u uw garderobe graag wilt vernieuwen? Eerst en vooral gaat het erom de gewoonte af te leren voortdurend nieuwe kleding te moeten kopen. Koop kleding van goede kwaliteit waarvan u verwacht er een paar jaar mee te doen. Koop dus minder kleding van betere kwaliteit. Kleding die vele jaren mee kan of eventueel via de kringloopwinkel een nieuw leven kan krijgen.
Vermijd chemisch vervaardigd textiel zoals polyester: het is niet alleen slecht afbreekbaar, maar draagt bij het wassen ook bij aan de groeiende hoeveelheid microplastic in de natuur. Ja, polyester is in wezen een plastic product dat moeilijk te recyclen is en bij het afdanken meestal in de verbrandingsoven eindigt.
Bij PashminaWear steken wij niet onder stoelen of banken dat kledingproductie niet duurzaam is. Wij richten ons op het maken van kwaliteitskleding en accessoires van eersteklas materialen zoals kasjmier, wol en zijde. Onze kasjmier sjaals en omslagdoeken worden gemaakt in Nepal, een van de armste landen ter wereld. Zo helpen wij duurzame banen te waarborgen in een land dat weinig industrie heeft, en zorgen wij dat alle schakels in de productie een eerlijk loon en eerlijke arbeidsomstandigheden krijgen.
Bron
[1] Global Fashion Agenda and The Boston Consulting Group, Inc. (2018), Pulse of the Fashion Industry